نکات کلیدی
- گوشت شترمرغ پروتئین بالا و چربی و کالری نسبتاً کمی دارد و منبع خوبی از آهن، روی، سلنیوم و ویتامینهای گروه B (از جمله B12) است.
- چربی آن عمدتاً غیراشباع است و برخلاف مرغ و بوقلمون، گوشت سینه ندارد؛ بیشتر گوشت از ران و ساق به دست میآید.
- گوشت شترمرغ مانند هر گوشت دیگری باید کاملاً پخته شود و اصول بهداشتی طبخ در مورد آن هم رعایت شود.
- برای افراد دارای مشکل گوارشی یا بیماری خاص، مصرف در حد متعادل و با نظر پزشک توصیه میشود.
ارزش تغذیهای
گوشت شترمرغ پروتئین فراوان و چربی و کالری کمی دارد. چربی بدن شترمرغ بیرون از عضلات ذخیره میشود و میان بافت ماهیچهای نفوذ نمیکند؛ به همین دلیل گوشت آن کمچرب است. این گوشت همچنین حاوی مقدار قابلتوجهی آهن، روی، منیزیم، سلنیوم، نیاسین و ویتامینهای B و E است. مقدار سدیم آن از گوشت مرغ کمتر است.
ویتامین B12 برای عملکرد سیستم عصبی و تولید گلبولهای قرمز ضروری است و گوشت شترمرغ منبع خوبی از آن محسوب میشود. کربوهیدرات این گوشت تقریباً صفر است.
مناسب چه کسانی است؟
- ورزشکاران و افرادی که به پروتئین بیشتری نیاز دارند.
- افرادی که کاهش وزن را دنبال میکنند و گوشت کمچرب میخواهند.
- کسانی که به دلیل کمخونی فقر آهن نیاز به دریافت آهن بیشتری دارند (در کنار توصیههای پزشک).
- بیماران قلبی و دارای فشار خون و سالمندان، در حد متعادل و با نظر پزشک.
ملاحظات مصرف
گوشت شترمرغ نسبتاً سفت است و ممکن است برای افراد دارای دستگاه گوارش ضعیف دیرهضم باشد. پخت مناسب (استیک، کباب یا خورش آهستهپز) و همراه کردن آن با سبزیجات و ترشیجات به هضم کمک میکند. در طب سنتی ایرانی این گوشت طبع «گرم و خشک» دارد و سرکه بهعنوان مصلح آن ذکر شده است؛ این دیدگاه سنتی است و شواهد بالینی مستقلی ندارد. بهتر است گوشت شترمرغ یکی از چند منبع پروتئین رژیم باشد و در یک تا دو وعده در هفته مصرف شود.
ایمنی میکروبی گوشت به شرایط کشتار و حملونقل بستگی دارد؛ پرندهٔ پراسترس پیش از کشتار گوشتی با کیفیت و ماندگاری کمتر دارد. مانند هر گوشت دیگر، پخت کامل و نگهداری در یخچال یا فریزر ضروری است.
جمعبندی
گوشت شترمرغ گزینهای پرپروتئین، کمچرب و مغذی است که در یک رژیم متعادل جای مناسبی دارد، به شرط آنکه با رعایت اصول بهداشتی تهیه و پخته شود.


